Güncel Mekan

Peygamberlerin en üstünü
Peygamber efendimiz, Peygamberlerin en üstünü ve sonuncusudur Allahü teâlânın yarattığı varlıkların en şereflisi Muhammed aleyhisselâmdır Her şey O’nun hürmetine yaratıldı O, Allahü teâlânın resûlü, son peygamberidir Allahü teâlâ bütün peygamberlerine ismiyle hitâb ettiği hâlde, O’na “Habîbim” (sevgilim) diyerek hitâb etmiştir Nitekim Allahü teâlâ bir hadîs-i kudsîde: “Sen olmasaydın, sen olmasaydın, hiçbir şeyi yaratmazdım!” buyurdu Bütün mahlûkâtı O’nun şerefine yaratmıştır Allahü teâlâ kullarına râzı olduğu ve beğendiği yolu göstermek için çeşitli kavimlere zaman zaman peygamberler göndermiştir Muhammed aleyhisselâmı ise son Peygamber olarak bütün insanlara ve cinlere gönderdi Bunun için Peygamberimize “Hâtem-ün-nebiyyîn” ve “Hâtem-ül-Enbiyâ” denilmiştir

Her peygamber, kendi zamânında, kendi mekânında, kendi kavminin hepsinden her bakımdan üstündür Muhammed aleyhisselâm ise, her zamanda, her memlekette, yâni dünyâ yaratıldığı günden kıyâmet kopuncaya kadar, gelmiş ve gelecek bütün varlıkların, her bakımdan en üstünüdür Hiçbir kimse hiçbir bakımdan O’nun üstünde değildir Allahü teâlâ her şeyden önce Muhammed aleyhisselâmın nûrunu yarattı Eshâb-ı kirâmdan Abdullah bin Câbir radıyallahü anh; “Yâ Resûlallah! Allahü teâlâ her şeyden evvel neyi yaratmıştır, bana söyler misin?” deyince, Sevgili Peygamberimiz şöyle buyurdu: “Her şeyden evvel senin peygamberinin yâni benim nûrumu kendi nûrundan yarattı O zaman ne Levh, ne Kalem, ne Cennet, ne Cehennem, ne melek, ne semâ’ (gökyüzü), ne arz (yeryüzü), ne güneş, ne ay, ne insan, ne de cin vardı” Âdem aleyhisselâm yaratılınca Arş-ı a’lâda nûr ile yazılmış “Ahmed” ismini gördü “Yâ Rabbi! Bu nûr nedir?” diye sorunca Allahü teâlâ; “Bu, ismi göklerde Ahmed ve yerlerde Muhammed olan senin zürriyetinden bir peygamberin nûrûdur Eğer O olmasaydı, seni yaratmazdım” buyurdu Âdem aleyhisselâm yaratılınca alnına Muhammed aleyhisselâmın nûru kondu ve o nûr onun alnında parlamaya başladı Âdem aleyhisselâmdan îtibâren babadan oğula intikal ederek asıl sâhibi Muhammed aleyhisselâma ulaştı

Muhammed aleyhisselâm hicretten 53 sene evvel Rebîülevvel ayının on ikinci pazartesi gecesi, sabaha karşı, Mekke’de doğdu Târihçiler, bu günün Mîlâdi sene ile 571 senesinin nisan ayının yirmisine rastladığını söylüyor Doğmadan birkaç ay önce babası, altı yaşındayken de annesi vefât etti Bu sebepten Peygamber efendimize Dürr-i Yetîm (yetimlerin incisi) lâkâbı da verilmiştir Sekiz yaşına kadar dedesi Abdülmuttalib’in yanında kaldı Dedesi de vefât edince, amcası Ebû Tâlib O’nu yanına aldı Yirmi beş yaşındayken Hadîcet-ül Kübrâ ile evlendi Bu hanımından doğan ilk oğlunun adı Kâsım idi Bundan dolayı Peygamberimize Ebü’l-Kâsım yâni Kâsım’ın babası da denildi Araplarda böyle künye ile anılmak âdetti Kırk yaşında, bütün insanlara ve cinne peygamber olduğu Allahü teâlâ tarafından bildirildi Üç sene sonra herkesi îmâna çağırmağa başladı Elli iki yaşında mîrac vukû buldu 622 yılında 53 yaşında olduğu hâlde, Mekke’den Medîne’ye hicret etti Yirmi yedi defâ muhârebe yaptı 632 (H 11) senesinde rebîülevvel ayının on ikinci pazartesi günü öğleden evvel 63 yaşında vefât etti

---

WwWBeStFoRuMTrNeT sanal alemin en büyük forum sitesi

Mübarek soyu
Muhammed aleyhisselâmın nûru, Âdem aleyhisselâmdan itibâren temiz babalardan ve temiz analardan geçerek gelmiştir Kur’ân-ı kerîmde Şu’ârâ sûresi 219 âyetinde meâlen; “Sen, yâni senin nûrun, hep secde edenlerden dolaştırılıp, sana ulaşmıştır” buyrulmaktadır Nitekim Peygamber efendimiz hadîs-i şerîfte; “Allahü teâlâ insanları yarattı Beni insanların en iyi kısmından vücûda getirdi Sonra, bu kısımlarından en iyisini (Arabistan’da) seçti Beni bunlardan vücûda getirdi Sonra evlerden, âilelerden en iyisini seçip, beni bunlardan meydana getirdi O hâlde, benim rûhum ve cesedim mahlûkların en iyisidir Benim silsilem, ecdâdım en iyi insanlardır” buyurmuşlardır

Yaratılan ilk insan olan Âdem aleyhisselâm, Muhammed aleyhisselâmın zerresini taşıdığı için alnında O’nun nûru parlıyordu Bu zerre hazret-i Havvâ’ya, ondan Şît aleyhisselâma ve böylece, temiz erkeklerden temiz kadınlara ve temiz kadınlardan temiz erkeklere geçti Muhammed aleyhisselâmın nûru da, zerre ile birlikte alınlardan alınlara geçti Melekler ne zaman Âdem aleyhisselâmın yüzüne baksalar, alnında Muhammed aleyhisselâmın nûrunu görürler ve ona salevât okurlardı Yâni; “Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammed” derlerdi Âdem aleyhisselâm vefât edeceği zaman oğlu Şît aleyhisselâma dedi ki: “Yavrum! Bu alnında parlayan nûr, son peygamber Muhammed aleyhisselâmın nûrudur Bu nûru, mü’min, temiz ve afif hanımlara teslim et ve oğluna da böyle vasiyet et! Muhammed aleyhisselâma gelinceye kadar, bütün babalar, oğullarına böyle vasiyet etti Hepsi bu vasiyeti yerine getirip, en asîl, en kibâr kız ile evlendi Nûr, temiz alınlardan, temiz kadınlardan geçerek sâhibine ulaştı Resûlullah’ın sallallahü aleyhi ve sellem dedelerinden birinin iki oğlu olsa, yahut bir kabîle iki kola ayrılsa Muhammed aleyhisselâmın soyu, en şerefli ve hayırlı olan tarafta bulunurdu Her asırda onun dedesi olan zât, yüzündeki nûrdan belli olurdu O’nun nûrunu taşıyan seçilmiş bir soy vardı ki, her asırda bu soydan olan zâtın yüzü pek güzel ve nûrlu olurdu Bu nûr ile kardeşleri arasında belli olur, içinde bulunduğu kabîle başka kabîlelerden daha üstün, daha şerefli olurdu Âdem aleyhisselâmdan beri evlâttan evlâda geçerek gelen bu nûr İbrâhim’e ondan da oğlu İsmâil’e aleyhimüsselâm geçmiştir Onun da alnında sabâh yıldızı gibi parlayan nûr, evlâdlarından Adnan’a, ondan Me’ad ondan Nizâr’a intikal etmiştir Nizâr doğunca babası Me’ad, oğlunun alnındaki nûru görüp sevinmiş, büyük ziyâfet vermiştir “Böyle oğul için, bu kadar ziyâfet az bir şey” dediği için de oğlunun adı Nizâr (az bir şey) kalmıştır Bundan sonra da nûr sıra ile intikal ederek asıl sâhibi olan sevgili Peygamberimize ulaşmıştır

Sevgili Peygamberimiz; “Ben, Abdullah, Abdülmuttalib, Hâşim, Abdü Menaf, Kuseyy, Kilâb, Mürre, Ka’b, Lüveyy, Gâlib, Fihr, Mâlik, Nadr, Kinâne, Huzeyme, Mudrike, İlyâs, Mudar, Nizâr, Me’ad, Adnân oğlu Muhammed’im Mensup olduğum topluluk, ne zaman ikiye ayrılmış ise, Allah beni muhakkak onların en hayırlı olan tarafında bulundurmuştur Ben, câhiliyyet ahlâksızlıklarından hiçbir şey bulaşmaksızın, ana ve babamdan meydana geldim Ben, Âdem’den babama ve anneme gelinceye kadar, hep nikâhlı anne babadan geldim Ben ana ve baba îtibâriyle en hayırlınızım” Başka bir hadîs-i şerîfte de; “Allahü teâlâ, İbrâhim oğullarından İsmâil’i seçti İsmâil oğullarından Kinâne oğullarını seçti Kinâne oğullarından Kureyş’i seçti Kureyş’ten Hâşim oğullarını seçti Hâşim oğullarından Abdülmuttalib oğullarını eçti Abdülmuttalib oğullarından da beni seçti” buyurdu

Peygamberimiz Kureyş kabîlesinin Hâşim oğulları kolundandır Babası Abdullah’dır Abdullah’ın babası Abdülmuttalib, annesi de Fâtımâ binti Amr’dır Dedesi Abdülmuttalib, Mekke’nin hâkimi ve Arapların şeref îtibâriyle en üstün kabilesi olan Kureyş kabîlesine mensuptu Abdülmuttalib’in alnında Muhammed aleyhisselâmın nûru parladığından Kureyş kavmi onunla bereketlenirdi Peygamberimizin dedesi Abdülmuttalib, oğulları arasında en çok Abdullah’ı severdi Çünkü onun alnında Muhammed aleyhisselâmın nûru parlıyordu Abdullah’ın güzelliği Mısır’a kadar şöhret bulmuştu Alnındaki nûr yüzünden iki yüze yakın kız, onunla evlenmek arzusu ile Mekke’ye gelmişti Abdülmuttalib ise, O’nu her yönüyle O’na denk olan bir kız ile evlendirmek istiyordu Bunun için Benî Zühre kabîlesinin büyüğü Vehb bin Abd-i Menâf’ın kızı Âmine’yi oğlu Abdullah’a istedi Vehb’in kızı Âmine; güzellik, ahlâk ve neseb îtibâriyle Kureyş kızlarının en üstünü idi Ayrıca soy bakımından Abdullah ile birkaç batın yukarıda birleşmekte idi Abdülmuttalib, Vehb’in kızını oğlu Abdullah’a isteyince Vehb şöyle dedi: “Ey amcam oğlu, biz bu teklifi sizden önce aldık Âmine’nin annesi bir rüyâ gördü Anlattığına göre evimize bir nûr girmiş, aydınlığı yeri ve gökleri tutmuş Ben de bu gece rüyâmda dedemiz İbrahim’i gördüm Bana; “Abdülmuttalib’in oğlu Abdullah’la kızın Âmine’nin nikâhlarını ben kıydım Onu sen de kabûl et” dedi Bugün sabahtan beri bu rüyânın tesiri altındayım Acaba ne zaman gelecekler, diye merak ediyordum” Bu sözleri duyan Abdülmuttalib sevincinden“Allahü Ekber! Allahü Ekber!” diyerek tekbir getirdi Nihâyet oğlu Abdullah’ı Vehb’in kızı Âmine ile evlendirdi Bu konuda başka rivâyetler de vardır

Abdullah, Âmine ile evlenince alnında parlayan nûr, hanımına intikal etti Abdullah’ın evlendiği geceye Türkiye’de ve birçok İslâm memleketlerinde bir asırdan beri Regâib kandili ismi verilmekte ise de bu yanlıştır Regâib gecesi, Receb ayının ilk cumâ gecesidir Muhammed aleyhisselâmın nûru ise hazret-i Âmine’ye Cemâzilahir ayında intikal etmiştir Câhiliyye devrinde Arapların harbi haram saydıkları aylarda harp etmek istedikleri zaman ayların ismini ve sırasını değiştirmeleri yâni Cemâzilahir ayına o sene Recep demeleri sebebiyle halk içinde bu yanlışlık yayılmıştır Gerçekte bunun dînen ve ilmen bir kıymeti yoktur O halde Nübüvvet yâni peygamberlik nûrunun Âmine vâlidemize intikali, şimdiki Cemâzilahir ayındadır, Regâib gecesinde değildir Âmine’nin Muhammed aleyhisselâma hâmile olduğu sırada Kureyş kabilesinde büyük bir darlık, kıtlık ve pahalılık olmuştu Kureyş çok sıkıntı içinde idi Muhammed aleyhisselâmın ana rahmine düşmesiyle birlikte, O’nun hürmetine Allahü teâlâ Kureyş kabîlesinin bağ ve bahçelerine, mahsûllerine öyle bereket verdi ki, hepsi zengin oldular Araplar o seneye “Senet-ül feth ve’l ibtihac” yâni sevinç ve bolluk yılı dediler Âmine Hâtun Sevgili Peygamberimize hâmile iken kocası Abdullah ticâret için Şam’a gitmişti Dönüşünde hastalanıp Medîne’ye geldiği sırada dayılarının yanında vefât etti Bu haber Mekke’de duyulunca çok büyük bir üzüntüye sebep oldu Eshâb-ı kirâmdan Abdullah ibni Abbas radıyallahü anh şöyle bildirmiştir: “Peygamberimizin babası Abdullah, oğlu doğmadan önce vefât edince melekler; “Ey Rabbimiz, Resûlün yetim kaldı” dediler Allahü teâlâ da; “O’nun koruyucusu ve yardımcısı benim” buyurdu”

Âmine Hâtun şöyle anlatmıştır: “Ben altı aylık hâmile iken, bir gece rüyâmda karşıma bir zât çıkıp dedi ki: “Ey Âmine, bilmiş ol ki, sen âlemlerin en hayırlısı olan kimseye hâmile oldun Doğurunca ismini Muhammed koy ve hâlini hiç kimseye açmayıp, gizli tut!” Başka bir rivâyette de; “İsmini Ahmed koy” şeklinde bildirilmiştir

Muhammed aleyhisselâmın doğmasına iki ay kadar zaman varken Fil vak’ası meydana geldi İnsanların her taraftan akın akın gelip Kâbe’yi ziyâret etmesine engel olmak isteyen Yemen vâlisi Ebrehe, Bizans İmparatorunun da yardımıylaSan’a’da büyük bir kilise yaptırdı ve insanların burayı ziyâret etmelerini istedi Araplar ise eskiden beri Kâbe’yi ziyâret etmekte olup, Ebrehe’nin yaptırdığı kiliseye hiç îtibar etmediler Hattâ hakâret gözüyle baktılar İçlerinden biri kiliseyi kirletti Bu hâdiseye kızan Ebrehe, Kâbe’yi yıkmaya karar verdi ve bu maksatla bir ordu hazırlayıp Mekke üzerine yürüdü Ebrehe’nin ordusunda önde yürütülen, zaferin kazanılmasında en büyük payı alacağı tahmin edilen Mahmud adında bir fil vardı Ebrehe Kâbe’ye saldırmaya başlayınca bu fil yere çöktü ve Kâbe yönünde yürümedi Yönü Yemen’e çevrilince koşarak geri dönüyordu Böylece Mekke’ye yaklaşıp hücum etmek istediği halde hücum edemeyen Ebrehe ve ordusu üzerine Allahü teâlâ ebâbil (dağ kırlangıcı) denilen kuşlardan bir sürü gönderdi Ebâbil kuşlarının herbiri, biri ağzında ikisi de ayaklarında olmak üzere, nohut veya mercimek büyüklüğünde üçer taş taşıyorlardı Bu taşları Ebrehe’nin ordusu üzerine bıraktılar Taş isâbet eden her asker, ânında yere düşüp öldü Ebrehe kaçmak istedi Taşlardan ona da isâbet edip, kaçtıkça etleri parça parça dökülerek öldü Bu husus Kur’ân-ı kerîm’de Fil sûresinde bildirilmektedir Böylece Kureyş kabîlesi doğmak üzere olan Muhammed aleyhisselâmın hürmetine büyük bir düşmanın şerrinden kurtuldu Muhammed aleyhisselâmın geleceği Âdem aleyhisselâmdan îtibâren her peygambere ve ümmetlerine müjdelene gelmiş, doğması yaklaşınca da birçok haber ve müjdeler verilip alâmetler ortaya çıkmış, çeşitli hadiseler meydana gelmiştir

---

WwWBeStFoRuMTrNeT sanal alemin en büyük forum sitesi

Doğumu
Muhammed aleyhisselâm Hicret’ten 53 sene evvel Rebîulevvel ayının on ikinci Pazartesi gecesi sabaha karşı Mekke’nin Haşimoğulları mahallesinde, Safâ Tepesi yakınında bir evde doğdu Bu gün, Mîlâdî 571 yılına ve Nisan ayının yirmisine rastlamaktadır O gün henüz güneş doğmadan âlem nûr ile doldu Âdem aleyhisselâmdan beri babadan evlâda intikal edegelen nûr asıl sâhibine ulaştı

O’nun doğumunu annesi hazret-i Âmine şöyle anlatıyor: “Doğum ânı geldiğinde heybetli bir ses işittim Ürpermeye başladım Sonra beyaz bir kuş gördüm, gelip kanadı ile beni sığadı O andan sonra bendeki korku ve ürpertiden eser kalmadı Yanımda süt gibi beyaz bir kâse şerbet gördüm O şerbeti bana verdiler O anda çok susamış idim Verilen şerbeti içtim Baldan tatlı ve soğuk idi İçer içmez susuzluğum gitti Sonra büyük bir nûr gördüm, Evim o kadar nûrlandı ki, o nûrdan başka bir şey görmüyordum O sırada çok hâtun gördüm Boyları uzun, yüzleri güneş gibi parlıyordu Etrafımı sarıp, bana hizmet eden bu hâtunlar, Abdü Menâf kabîlesinin kızlarına benzerlerdi Yine o sırada beyaz, uzun ve gökten yere uzanmış ipek bir kumaş gördüm Dediler ki: O’nu insanların gözünden örtün O anda bir grup kuş peydâ oldu Ağızları zümrütten, kanatları yâkuttandı Gümüş ibrikler tutarak havada duruyorlardı Bana korku gelip terlemiştim, ter damlalarından misk kokusu yayılıyordu O halde iken gözümden perdeyi kaldırdılar Doğudan batıya kadar bütün yeryüzünü gördüm Üç alem (bayrak) dikildi Onların biri meşrik (doğu), biri mağrip (batı) biri de Kâbe’nin üstünde idi Etrafımda çok sayıda melekler toplandı Muhammed doğar doğmaz, mübârek başını secdeye koydu ve şehâdet parmağını kaldırdı O anda gökten bir parça beyaz bulut indi O’nu kapladı Bir ses işittim; “Onu mağripden meşrıka kadar her yerde gezdirin Tâ ki cümle âlem onu, ismiyle, cismiyle ve sıfatıyla görsünler” diyordu Sonra o bulut gözden kayboldu ve Muhammed’i bir beyaz yünlü kumaş içinde sarılı gördüm Yine o sırada yüzleri güneş gibi parlayan üç kişi gördüm Birinin elinde gümüşten bir ibrik, birinin elinde zümrütten bir leğen, birinin elinde de bir ipek vardı İbrikten sanki misk damlıyordu Muhammed’i o leğenin içine koydular Mübarek başını ve ayağını yıkadılar ve ipeğe sardılar Sonra mübârek başına güzel koku sürüp, mübârek gözlerine sürme çektiler ve gözden kayboldular”

Muhammed aleyhisselâmın doğduğu sırada hazret-i Âmine’nin yanında Abdurrahman bin Avf’ın annesi Şifâ Hâtun, Osman bin Ebü’l-Âs’ın annesi Fâtımâ Hâtun ve Peygamberimizin halası Safiyye Hâtun vardı Bunlar da gördükleri nûru ve diğer hâdiseleri haber verdiler Şifâ Hâtun şöyle anlatıyor: “Ben, o gece Âmine’nin yanında idim Muhammed aleyhisselâmın doğar doğmaz duâ ve niyâz ettiğini işittim Gâibden; “Yerhamüke Rabbüke” diye söylendi Sonra bir nûr çıkıp o kadar ışık verdi ki, doğudan batıya kadar her yer göründü” Bundan başka birçok hâdiseye şâhit olan Şifâ Hâtun; “Ne zaman ki, O’na peygamberlik verildi; hiç tereddüt etmeden ilk îmân edenlerden biri de ben oldum” dedi

Safiyye Hâtun da şöyle anlatmıştır: “Muhammed aleyhisselâm doğduğu sırada her tarafı bir nûr kapladı Doğar doğmaz secde etti, mübârek başını kaldırıp açık bir dille “Lâ ilâhe illallah, innî resûlullah” dedi O’nu yıkamak istediğimde, biz O’nu yıkanmış olarak gönderdik” denildi O sünnet olmuş ve göbeği kesilmiş görüldü O’nu kundağa sarmak istediğimde sırtında bir mühür gördüm, mühürün üzerinde (Lâ ilâhe illallah Muhammedün Resûlullah) yazılı idi Doğar doğmaz secde ettiği sırada hafif sesle bir şeyler söylüyordu, kulağımı mübârek ağzına yaklaştırdım; “Ümmetî, Ümmetî” (Ümmetim, ümmetim) diyordu”

Resûl-i ekrem efendimizin doğduğunu dedesi Abdülmuttalib’e Kâbe’de Allah’a yalvarıp duâ etmekteyken müjdelediler Abdülmuttalib bu müjdeyi alınca çok sevinip O’nu görmeye giti ve; “Bu oğlumun şânı, şerefi çok yüce olacaktır” dedi Sonra da O’nun doğumunu kutlamak için doğumun yedinci gününde Mekke halkına üç gün ziyâfet verdi Ayrıca şehrin her mahallesinde develer keserek insan ve hayvanların istifâde etmesi için bıraktı Ziyâfet sırasında çocuğa hangi ismi koydun diyenlere Muhammed ismini verdim dedi Neden atalarından birinin ismini vermedin diyenlere; “Allah’ın ve insanların O’nu medh etmelerini, övmelerini istediğim için” cevabını verdi Annesi de Ahmed ismini koydu

Muhammed aleyhisselâm doğduğu sırada ve doğduktan sonra pekçok hâdise meydana geldi

Muhammed aleyhisselâmın dünyâya geldiği gece bir yıldız doğdu Bunu gören Yahûdî bilginleri Muhammed aleyhisselâmın doğduğunu anladılar Eshâb-ı kirâmdan Hassân bin Sâbit anlatır: “Ben sekiz yaşında idim Bir sabah vakti Yahûdînin biri, hey Yahûdîler! diye çığlık atarak koşuyordu Yahûdîler ne var, ne yırtınıyorsun diyerek yanına toplanınca şöyle söyledi: “Haberiniz olsun Ahmed’in yıldızı bu gece doğdu! Ahmed bu gece dünyâya geldi”

Muhammed aleyhisselâm doğduğu gece Kâbe’deki putlar yüz üstü yere yıkıldı Urvetübni Zübeyr rivâyet eder: “Kureyşten bir cemâatin bir putu vardı Yılda bir defâ onu tavâf ederler, develer kesip şarap içerlerdi Yine öyle bir günde putun yanına vardıklarında onu yüzüstü yere yıkılmış buldular Kaldırdılar, yine kapandı Bu hal üç defâ tekrarlandı Bunun üzerine etrâfına iyice destek verip diktikleri sırada şöyle bir ses işitildi: “Bir kimse doğdu yer yüzünde her yer harekete geldi Ne kadar put varsa hepsi yıkıldı Kralların korkudan kalbleri titredi” Bu hâdise tam Muhammed aleyhisselâmın doğduğu geceye rastlıyordu

Medâyin şehrindeki İran Kisrâsının sarayının on dört kulesi (burcu) yıkıldı O gece gürültüyle ve dehşetle uyanan Kisrâ ve halkı yine kendilerinden bâzı ileri gelenlerin gördükleri korkunç rüyaları tâbir ettirdiklerinde bunun büyük bir şeye alâmet olduğunu anladılar

Yine o gece Mecûsîlerin yâni ateşe tapanların bin yıldan beri yanmakta olan kocaman ateş yığınları âniden söndü Ateşin söndüğü târihi not ettiler Kisrânın sarayından burçların yıkıldığı geceye isâbet ediyordu

O zaman insanların mukaddes saydıkları Sâve Gölü de yine o gece bir anda suyu çekilip, kuruyuverdi

Şam tarafında bin yıldan beri suyu akmayan ve kurumuş olan Semave Nehrinin vâdisi de, o gece, su ile dolup taşarak akmaya başladı

Muhammed aleyhisselâmın doğduğu geceden îtibâren şeytan artık Kureyş kâhinlerine vukû bulacak hâdiselerden haber veremez oldu Kehânet sona erdi

Muhammed aleyhisselâmın doğduğu gece ve daha sonra o zamâna kadar görülmemiş bu hâdiselerden başka pekçok hâdise vukû buldu, bunların hepsi son Peygamber Muhammed aleyhisselâmın dünyâyı teşrif ettiğine işâret olmuştur

---

WwWBeStFoRuMTrNeT sanal alemin en büyük forum sitesi

İsimleri ve künyeleri
Peygamber efendimizin en çok söylenilen ismi “Muhammed”dir Bu isim, Kur’ân-ı kerîm’de Âl-i İmrân sûresi 144 âyette, Ahzab sûresi 40 âyette, Fetih sûresi 29 âyette ve Muhammed sûresi 22 âyetinde olmak üzere dört defâ geçmektedir Saf sûresi 6 âyetinde ise Îsâ aleyhisselâmın ümmetine Ahmed ismiyle haber verdiği bildirilmektedir Kur’ân-ı kerîm’de Muhammed ve Ahmed isminden başka, Resûl, Nebî, Şâhid, Beşîr, Nezîr, Mübeşşir, Münzîr, Dâ’i-i ilallah, Sirâcen Münîr, Raûf, Rahîm, Musaddık, Müzekkir, Müdessir, Abdullah, Kerîm, Hak, Mübîn, Nûr, Hâtemün-Nebiyyîn, Rahmet, Ni’met, Hâdi, Tâhâ, Yâsîn diye anılmıştır Bundan başka yine bâzıları Kur’ân-ı kerîm’de ve bâzıları da hadîs-i şerîflerde bir kısmı da daha önceki peygamberlere gönderilen mukaddes kitaplarda geçmiştir Daha önceki peygamberlere indirilen kitaplarda geçen isimlerin çoğu, sıfat olup, mecâzen isim sayılan kelimelerdendir Bunlardan bâzıları da şöyledir Dahûk, Hamyata, Ahid, Paraklit, Mazmaz, Müşaffah, Münhamennâ, Muhtar, Rûhûl-Hak, Mukimüssünneh, Mukaddes, Hırz-ul-Ümmiyyîn, Mâlum Peygamberimizin ismi İncîl’de “Ahmed” (Paraklit), Tevrât’ta ise “Münhamenna” olarak geçmiş olup, Süryanicede Muhammed ismi karşılığıdır İncîl’de Peygamberimizin geleceği müjdelenip Paraklit kelimesiyle de ifâde edilmiştir ki, Ahmed ve Muhammed mânâsınadır İncîl tahrif edilince bu kelimeler kasten değiştirilmiştir

Peygamberimizin hadîs-i şerîflerinde ise Mâhi, Hâşir, Âkıb, Mükaffi, Nebüyyür-rahme, Nebiyyüt-Tevbe, Nebüyy-ü Melâhim, Kattâl, Mütevekkil, Fâtih, Hâtem, Mustafa, Ümmî, Kusem (her hayrı kendinde toplayan) isimleri geçmektedir Bir hadîs-i şerîfte Sevgili Peygamberimiz; “Bana mahsus beş isim vardır: “Ben Muhammed’im Ben Ahmed’im, ben Mâhi’yim ki, Allah benimle küfrü yok eder Ben, Hâşir’im ki halk, kıyâmet günü benim izimce haşrolunacaktır Ben, Âkıb’ım ki benden sonra peygamber yoktur” buyurdu

Peygamberimizin hazret-i Hadîce’den doğan ve küçük yaşta vefât eden oğlu Kâsım’dan dolayı kendisine Ebü’l-Kâsım künyesi verilmiştir Yine peygamberliğinden önce O’ndaki doğruluk, îtimâd, emîn, güvenilir olması gibi sayılamayacak kadar üstün meziyetlerden dolayı Kureyş kabîlesi ona “El-Emîn” ismini vermiştir

---

WwWBeStFoRuMTrNeT sanal alemin en büyük forum sitesi

Çocukluğu
Sevgili Peygamberimiz doğduktan sonra dokuz gün kadar annesi Âmine Hâtun tarafından emzirildi Sonra Ebû Leheb’in câriyesi Süveybe Hâtun onu günlerce emzirdi O zaman Mekke halkının çocuklarını bir süt annesine vermeleri âdetti

Mekke’nin havası çok sıcak olduğundan, çocukları havası iyi, suyu tatlı olan civar yerlerdeki yaylalara gönderirler, çocuklar bir müddet oralarda, verildikleri süt annelerinin yanında kalırlardı Her sene bu maksatla Mekke’ye birçok süt anaları gelir, birer çocuk alıp giderlerdi Çocukları büyütüp teslim edince de çok ücret ve hediyeler alırlardı

Peygamberimizin doğduğu sene de yaylalarda yaşayan Benî Sa’d kabilesinden bir çok süt anne Mekke’ye gelip herbiri emzirmek üzere birer çocuk almıştı Benî Sa’d kabilesi Mekke civârındaki kabileler arasında şerefte, cömertlikte mertlik ve tevâzuda ve Arapçayı düzgün konuşmakta meşhur olduğundan Kureyş kabîlesinin ileri gelenleri çocuklarını, daha çok, bu kabîleye vermek isterlerdi O sene Benî Sa’d kabîlesinin yurdunda şiddetli bir kuraklık ve kıtlık olduğundan ücretle çocuk emzirip sıkıntılarını gidermek üzere, her senekinden daha çok süt annesi Mekke’ye gelmişti Bilhassa zengin âilelerin çocuklarını alıyorlardı Gelen kadınların herbiri birer çocuk almışlardı Peygamber efendimiz yetim olduğu için fazla ücret alamama düşüncesiyle, henüz O’na tâlib olan çıkmamıştı Gelen kadınlar içinde iffeti, temizliği, hilmi (yumuşaklığı), hayâsı ve yüksek ahlâkıyla tanınmış Halîme Hâtun da vardı Binek hayvanları zayıf olduğu için Mekke’ye ötekilerden geç gelmişti Kocası ile Mekke’de dolaşarak zengin âilelerin çocuklarının alınmış olduğunu görmüşler, eli boş dönmemek için bir çocuk aramaya başlamışlardı Nihâyet görünüşü ile hürmet celbeden, sîması çok sevimli bir zat ile karşılaştılar Bu, Peygamberimizin dedesi Abdülmuttalib idi Onunla torununu almak üzere anlaştılar Abdülmuttalib, Halîme Hâtunu Âmine’nin evine götürdü Halîme Hâtun şöyle anlatır: “Çocuğun baş ucuna vardığımda O’nu, yünden beyaz bir kundağa sarılı, yeşil ipekten bir örtünün üstünde mışıl mışıl uyur gördüm Etrafa misk kokusu yayılıyordu Hayret içinde kalıp bir anda O’na öylesine ısındım ki uyandırmaya kıyamadım Elimi göğsüne koyduğumda uyandı ve bana bakıp öyle bir tebessüm etti ki, kendimden geçtim Annesi, böylesine güzel ve mübârek çocuğu bana vermez korkusuyla derhal yüzünü örtüp kucağıma aldım Sağ mememi verdim, emmeye başladı Sol mememi verdim, emmedi Abdülmuttalib bana dedi ki: “Sana müjdeler olsun ki, hanımlar içinde senin gibi nîmete kavuşan olmadı” Âmine Hâtun da bana çocuğunu verdikten sonra şöyle dedi “Ey Halîme, üç gün evvel bir nidâ işittim ki: “Senin oğluna süt verecek kadın Benî Sa’d kabîlesinden Ebû Züeyb soyundandır” diyordu” Ben de dedim ki; “Ben, Benî Sa’d kabîlesindenim ve babamın künyesi Ebû Züeyb’dir”

Halîme Hâtun yine şöyle anlatmıştır: “Âmine Hâtun bana daha nice vakaları anlattı ve vasiyette bulundu Ben de Mekke’ye gelmeden önce bir rüyâ görmüştüm Rüyâmda bana; “Ey Halîme! Mekke’ye var, orada çok faydalanırsın Sana bir nûr, arkadaş olur Bu rüyâyı kimseye anlatma, gizle!” denildi Mekke’ye gelirken de sağımdan solumdan sesler duyardım ve bana gâibden; “Sana müjdeler olsun ey Halîme, o parlak nûru emzirmek sana nasip olacak” diye seslenilirdi” Halîme Hâtun şâhit olduğu daha nice hâdiseleri anlatmıştır

Halime Hâtun der ki: “Muhammed’i alıp Âmine’nin evinden ayrıldım Kocamın yanına gelince kocam O’nun yüzüne bakıp kendinden geçti: “Ey Halîme! Bugüne kadar böyle güzel yüz görmedim” dedi O’nu yanımıza alır almaz kavuştuğumuz bereketleri görünce de; “Ey Halîme, bilmiş ol ki, sen çok mübârek bir çocuk almışsın” dedi Ben de; “Vallahi, ben de zâten böyle dilerdim” dedim”

Halîme Hâtun, kocası ile birlikte Muhammed aleyhisselâmı alıp Mekke’den ayrıldıkları andan îtibâren O’nun bereketine kavuşmaya başladılar Çelimsiz ve hızlı gidemeyen merkebleri öylesine hızlı yürüyordu ki, beraber geldikleri kâfile, onlardan önce yola çıkıp çok uzaklaşmış olmasına rağmen, onlara yetişip geçmişti Benî Sa’d yurduna vardıktan sonra görülmemiş bir bolluğa ve berekete kavuştular Sütü az olan hayvanları bol bol süt veriyordu Bunu gören komşuları hayret edip, bunun emzirmek için aldıkları çocuk sebebiyle olduğunu açıkça anladılar

Kuraklık sebebiyle çok sıkıntıya düştüklerinde yağmur duâsına giderken O’nu yanlarında götürüp duâ ederek O’nun hürmetine bol yağmura ve berekete kavuştular

Sevgili Peygamberimiz süt annesi Halîme Hâtunun sağ memesini emer, sol memesini emmezdi Onu da süt kardeşine bırakırdı İki aylıkken emekledi Üç aylık olunca ayakta durur, dört aylıkken duvara tutunarak yürürdü Beş aylıkken yürüdü, altı aylıkken çabuk yürümeye başladı Yedi aylıkken her tarafa gider oldu Sekiz aylıkken anlaşılacak şekilde, dokuz aylıkken gâyet açık konuşmaya başladı On aylıkken ok atmaya başladı Halîme Hâtun şöyle anlatmıştır: “İlk konuşmaya başladığında, “Lâ ilâhe illallahü vallahü ekber Velhamdülillahi rabbil âlemîn” dedi O günden sonra “Bismillâh” demeden hiçbir şeye elini uzatmazdı Sol eliyle bir şey yemezdi Yürümeye başladığında çocukların oynadıkları yerden uzak dururdu ve onlara “Biz, bunun için yaratılmadık” derdi Her gün O’nu güneş ışığı gibi bir nûr kaplar ve yine açılırdı İki yaşına girdiğinde gelişmiş, gösterişli bir çocuk olmuştu Üzerinde beyaz bir bulut dâimâ birlikte hareket eder ve O’nu gölgelerdi Bir gün Halîme Hâtun farkında olmadan süt kardeşi Şeymâ ile öğlenin yakıcı sıcağında kuzuların yanına gitmişti Halîme Hâtun, onu yanında göremeyince hemen arayıp buldu Şeymâ’ya, “Niçin sıcakta dışarı çıktınız?” dedi Şeymâ; “Anneciğim! Kardeşimin başı üzerinde bir bulut O’nu dâimâ gölgeliyor” dedi

Yine bir gün süt kardeşi Abdullah ile evlerinin yakınında bulunan kuzuların arasına gitmişlerdi Süt kardeşi koşarak eve gelip; “Beyaz elbiseli iki kişi, Kureyşli kardeşimi yere yatırıp karnını yardılar, ellerini karnına soktular!” dedi Halîme Hâtun ile kocası Hâris, süratle koşup yanına geldiler Baktılar ki rengi değişmiş, semâya bakıyor ve tebessüm ediyor“Sana ne oldu yavrucuğum?” diye sorduklarında şöyle anlattı: “Yanıma beyaz elbiseli iki kişi geldi Birinin elinde içi kar dolu bir tas vardı Beni tutup, göğsümü yardılar Kalbimi de çıkarıp yardılar Ondan siyah bir kan pıhtısı çıkardılar Göğsümü ve kalbimi o karla temizlediler ve kapatıp kayboldular” dedi Bu hâdiseye “Şakk-ı sadr” (göğsünün yarılması) denir Bu, Kur’ân-ı kerîm’de İnşirah sûresi ilk âyetinde bildirilmektedir

Muhammed aleyhisselâma peygamberlik verildikten sonra Eshâb-ı kirâmdan bâzıları; “Yâ Resûlallah, bize kendinizden bahseder misiniz?” deyince; “Ben ceddim İbrahim’in duâsıyım Kardeşim Îsâ’nın müjdesiyim! Annemin ise rüyâsıyım O bana hâmileyken Şam saraylarını aydınlatan bir nûrun kendisinden çıktığını görmüştü Ben Sa’d bin Bekr oğulları yanında emzirilip büyütüldüm Bir gün süt kardeşimle birlikte evimizin arkasında kuzuları otlatıyorduk O sırada yanıma beyaz elbiseli iki kişi geldi Birinin elinde içi karla dolu bir altın tas vardı Beni tuttular, göğsümü yardılar, kalbimi de çıkarıp yardılar Ondan siyah bir kan parçası çıkarıp bir yana attılar Göğsümü ve kalbimi o karla temizlediler” buyurdu

Halîme Hâtun, dört yaşından sonra O’nu Mekke’ye götürüp annesine verdi Dedesi Abdülmuttalib, Halîme Hâtuna çok büyük hediyeler verip ihsânda bulundu Halîme Hâtun O’nu Mekke’ye bırakınca; “Sanki canım ve gönlüm de O’nunla birlikte kaldı” demiştir

Muhammed aleyhisselâm altı yaşına kadar da annesinin yanında büyüdü Altı yaşındayken annesi, Ümmü Eymen adındaki câriye (hizmetçi) ile birlikte akrabâlarını ve babası Abdullah’ın mezârını ziyâret için Medîne’ye gittiler Medîne’de bir ay kaldılar Bu sırada Muhammed aleyhisselâm Benî Neccar kuyusu denilen havuzda yüzmeyi öğrendi Sırtındaki nübüvvet mührünü ve diğer bâzı alâmetlerini gören Yahûdî âlimlerinden bir kısmı; “Bu çocuk âhir zaman Peygamberi olacak!” demişlerdir Onların bu sözlerini duyan Ümmü Eymen, durumu Âmine’ye haber verince Âmine Hâtun O’na bir zarar gelmesinden çekinerek, Mekke’ye dönmek üzere yola çıktı Ebvâ denilen yere geldiklerinde hazret-i Âmine hastalandı Hastalığı artıp sık sık kendinden geçiyordu Başında duran oğlu Muhammed aleyhisselâma bakarak şu beyitleri söyledi:

Eskir yeni olan, ölür yaşayan,
Tükenir çok olan, var mı genç kalan

Ben de öleceğim tek farkım şudur:
Seni ben doğurdum şerefim budur

Geride bıraktım hayırlı evlad,
Gözümü kapadım, içim pek rahat

Benim nâmım kalır dâim dillerde,
Senin sevgin yaşar hep gönüllerde

Biraz sonra vefât etti Orada defnedildi Ümmü Eymen, Muhammed aleyhisselâmı Mekke’ye getirip dedesi Abdülmuttalib’in yanına bıraktı

Muhammed aleyhisselâmın babası ve annesi İbrâhim aleyhisselâmın dîninde idi Yâni mümin idiler İslâm âlimleri; onların İbrâhim aleyhisselâmın dîninde olduklarını ve Muhammed aleyhisselâm peygamber olduktan sonra da O’nun ümmetinden olmaları için diriltilip, Kelime-i şehâdeti işittiklerini ve söylediklerini, böylece O’nun ümmetinden olduklarını bildirmişlerdir

Muhammed aleyhisselâm sekiz yaşına kadar da dedesinin yanında büyüdü Dedesi Abdülmuttalib Mekke’de sevilen ve çeşitli işleri idâre eden bir zât olup, heybetli, sabırlı, ahlâkı dürüst, mert ve cömertti Fakirleri doyurur, hattâ aç, susuz kalan hayvanlara bile su ve yiyecek verirdi Allah’a ve âhirete inanan, kötülüklerden sakınan, câhiliyye devrinin çirkin âdetlerinden uzak duran bir zâttı Mekke’de zulme, haksızlığa engel olur, oraya gelen misâfirleri ağırlardı Ramazan ayında Hira Dağında inzivâya çekilmeyi âdet edinmişti Çocukları seven ve şefkat sahibi olan Abdülmuttalib, Muhammed aleyhisselâmı bağrına basıp gece gündüz yanından ayırmadı O’na büyük bir sevgi ve şefkat gösterirdi Kâbe’nin gölgesinde kendisine mahsus olan minderinde O’nunla beraber oturur, mâni olmak isteyenlere; “Bırakın oğlumu, O’nun şânı yücedir!” derdi Sevgili Peygamberimizin dadısı Ümmü Eymen’e, O’na iyi bakmasını önemle tembih eder; “Oğluma iyi bak! Ehl-i kitab, benim oğlum hakkında, bu ümmetin peygamberi olacak, diyorlar” derdi Ümmü Eymen demiştir ki: “O’nun çocukluğunda açlıktan ve susuzluktan şikâyet ettiğini görmedim Sabahleyin bir yudum zemzem içerdi Kendisine yemek yedirmek istediğimizde; “İstemem, tokum” derdi“Abdülmuttalib uyurken ve odasında yalnızken, O’ndan başkasının yanına girmesine müsâade etmezdi O’nu dâimâ öper, okşar, sözlerinden ve hareketlerinden son derece hoşlanırdı Sofrada onu yanına alır, dizine oturtur; yemeğin en iyisini ve en lezzetlisini O’na yedirir ve O gelmeden sofraya oturmazdı O’nun hakkında nice rüyâlar görüp birçok hâdiseye şâhit oldu Bir defâsında, Mekke’de kuraklık ve kıtlık olmuştu Abdülmuttalib, gördüğü bir rüyâ üzerine Muhammed aleyhisselâmın elinden tutup Ebû Kubeys Dağına çıktı ve; “Allah’ım, bu çocuk hakkı için, bizi bereketli bir yağmur ile sevindir” diyerek duâ etti Duâsı kabul olundu ve bol yağmur yağdı O zamanki şâirler bu hâdiseyi şiirler yazarak dile getirmişlerdir

Abdülmuttalib, bir gün Kâbe’nin yanında otururken, Necranlı bir râhip yanına gelip onunla konuşmaya başladı Bir ara; “Biz İsmâiloğullarından en son gelecek olan peygamberin sıfatlarını kitaplarda buldu Burası (Mekke) O’nun doğum yeridir Sıfatları şöyle, şöyledir!” diyerek birer birer saymağa başladığı sırada, Peygamberimiz yanlarına geldi Necranlı râhip, O’nu dikkatle seyretmeye başladı, sonra da yaklaşıp gözlerine, sırtına, ayaklarına baktı ve heyecanla; “İşte, O budur Bu çocuk senin neslinden midir?” dedi Abdülmuttalib; “Oğlumdur!” deyince, Necranlı râhip; “Kitaplarda okuduğumuza göre O’nun babasının sağ olmaması lazım!” dedi Abdülmuttalib; “O, oğlumun oğludur Babası daha O doğmadan, annesi hâmile iken ölmüştü” deyince, râhip; “Şimdi doğru söyledin” dedi Bunun üzerine Abdülmuttalib oğullarına; “Kardeşinizin oğlu hakkında söylenileni işitin de, O’nu iyi koruyun!” dedi

Abdülmuttalib vefâtı yaklaşınca oğullarını toplayıp Sevgili Peygamberimize; “Yavrum, bu amcalarından hangisinin yanında kalmak istersin” diye sordu, Resûl-i ekrem efendimiz koşup amcası Ebû Tâlib’in kucağına oturdu Onun yanında kalmak istediğini söyledi Abdülmuttalib de O’nu oğlu Ebû Talib’e bıraktı ve O’na iyi bakmasını önemle vasiyet etti Bundan sonra da vefât etti

Peygamberimiz sekiz yaşından sonra amcası Ebû Tâlib’in yanında kalmaya başladı ve onun himâyesinde büyüdü O zaman Mekke’de Ebû Tâlib de babası Abdülmuttalib gibi Kureyş’in ileri gelenlerinden, sevilen, saygı gösterilen ve sözü dinlenilen bir zât idi O da Peygamberimize büyük bir sevgi ve şefkat gösterdi O’nu kendi çocuklarından çok sever, yanına almadan uyuyamaz, bir yere gitmez ve; “Sen çok hayırlısın, çok mübâreksin!” derdi O elini uzatmadan yemeğe başlamaz, önce O’nun başlamasını isterdi Bâzan da ona ayrı sofra kurdururdu Sabahları uyandığında yüzünden nur saçıldığını, saçlarının taranmış olduğunu görürlerdi Ebû Tâlib’in fazla malı yoktu ve âilesi de kalabalıktı Muhammed aleyhisselâmı himâyesine aldıktan sonra bolluğa ve berekete kavuştu Mekke’de vukû bulan kuraklık sebebiyle halk sıkıntıya düştüklerinde Ebû Tâlib O’nu Kâbe’nin yanına götürüp duâ etti O’nun bereketiyle bol yağmur yağdı Kuraklıktan ve kıtlıktan kurtuldular

Ebû Tâlib bir defâsında Şam’a ticâret için giderken Muhammed aleyhisselâmı da dokuz veya on iki yaşında bulunduğu sırada yanında götürdü Ticâret kervanı uzun bir yolculuktan sonra Busra’da Hıristiyanlara mahsus bir manastırın yakınında konakladı Bu manastırda Bahîra adında bir râhip vardı Önceden Yahûdî âlimlerindenken sonradan Hıristiyan olan bu bilgili râhibin yanında elden ele geçerek saklanan bir kitap bulunmakta ve birçok şey ondan sorulmakta idi Kureyş kervanı daha önceki yıllarda buradan defâlarca gelip geçmesine rağmen hiç ilgilenmeyen ve her sabah manastırın damına çıkıp kâfilelerin geldiği yöne bakarak merakla bir şey bekleyen râhib Bahîra’ya bu defa bir hâl olmuş ve heycanla irkilip yerinden fırlamıştı Çünkü o, Kureyş kervanı uzaktan göründüğü sırada kervanın üstünde beyaz bir bulutun da onlarla birlikte akıp geldiği ve onların yanına oturduğu ağacın üstünde durduğunu görmüştü Bu bulut Muhammed aleyhisselâmı gölgelemekte idi Kervan konunca Muhammed aleyhisselâmın altına oturduğu ağacın dallarının üzerine doğru eğildiğini görerek iyice heyecanlanan râhip, hemen bir sofra hazırlatıp, acele ile bir de dâvetçi göndererek Kureyş kervanında bulunanların hepsini yemeğe dâvet etti Kervanda bulunanlar Muhammed aleyhisselâmı mallarının yanında gözcü olarak bırakıp râhip Bahîra’nın yanına gittiler Ona defâlarca buradan gelip geçtikleri hâlde şimdiye kadar kendilerini dâvet etmeyip de bugün dâvet etmesinin sebebini sorarlarken, Bahîra gelenlere dikkatle bakıp; “Ey Kureyş topluluğu, içinizden yemeğe gelmeyen var mı?” diye sordu “Evet, bir kişi var” dediler Râhip Bahîra ısrarla, O’nun da çağrılmasını isteyince gidip çağırdılar Gelir gelmez dikkatle O’na bakmaya, incelemeye başlayan Bahîra, yemekten sonra hallerine, işlerine dâir birçok soru sordu Muhammed aleyhisselâm da cevap verdi Bahîra gördüğü alâmetlerin ve aldığı cevapların hepsinin, âhir zamanda gelecek peygamberin sıfatları hakkında bildiklerine tam uyduğunu gördü Sonra sırtını açıp nübüvvet mührüne baktı ve Ebû Tâlib’e; “Bu çocuk senin neslinden midir?” dedi Ebû Tâlib; “Oğlum” deyince Bahîra; “Kitaplarda bu çocuğun babasının sağ olmayacağı yazılı, O senin oğlun değildir” dedi Bu sefer Ebû Tâlib; “O benim kardeşimin oğludur” dedi “Babası ne oldu?” deyince de, O’nun doğumuna yakın öldüğü cevâbını alan Bahîra; “Doğru söyledin, annesi ne oldu?” dedi Ebû Tâlib; “O da öldü” deyince yine; “Doğru söyledin” dedi Sonra da ısrarla şöyle dedi: “Kardeşinin oğlunu hemen memleketine geri götür O’nu, hasetçi Yahûdîlerden koru! Vallahi Yahûdîler bu çocuğu görüp, benim fark ettiklerimi fark ederlerse, O’na bir zarar vermeye kalkışırlar Çünkü kardeşinin oğlunda büyük bir hâl ve şan vardır Bu, peygamberlerin sonuncusu olacaktır Getireceği din bütün yeryüzüne yayılsa gerektir Sakın bu çocuğu Şam’a götürme, mübârek bedenine bir zarar verirler Bunun hakkında çok ahd ve misak olmuştur”

Ebû Tâlib “Mîsak nedir?” diye sorunca, Bahîra; “Allahü teâlâ bütün peygamberlerden ve en son da Îsâ aleyhisselâmdan ümmetlerine âhir zaman peygamberinin geleceğini bildirmeleri üzerine söz almıştır” dedi Ebû Tâlib, Bahîra’nın bu sözleri üzerine Şam’a gitmekten vazgeçti ve mallarını Busra’da ucuz fiyata satıp Mekke’ye döndü Ebû Tâlib, Bahîra’dan işittikleri şeylerden sonra, Muhammed aleyhisselâmı daha da çok sevip ömrü boyunca O’nu korudu ve her işinde O’na yardımcı oldu Her hâliyle fazîletler ve güzellikler sâhibi müstesnâ bir insan olarak büyüyen Muhammed aleyhisselâm, on yedi yaşına ulaştığı sırada Yemen’e ticâret için giden amcası Zübeyr, ticâretinin bereketli olması için O’nu da yanında götürdü Bu seferde de nice hârikulade (olağanüstü) halleri görüldü Mekke’ye döndüklerinde O’nun bu halleri anlatıldı ve Kureyş kabîlesi arasında; “Bunun şânı pek yüce olacak” diye söylenmeye başlandı

---

WwWBeStFoRuMTrNeT sanal alemin en büyük forum sitesi